Vi har halde på med fjernsyn. Etter ein del prøving og litt feiling har eg skjønt ein god del. Til dømes at fjernsyn er morosamt. Den største oppdaginga er likevel at medan ein i radiosaker ofte ynskjer seg meir tid enn 1:30, er det same halvanna minuttet ganske god tid i fjernsyn. Bileta fortel mykje i seg sjølv, og ein treng som regel ikkje seie meir enn eit absolutt minimum. Det er vanskeleg og godt på same tid. Det ein seier bør jo vera rimeleg gjennomtenkt. På den andre sida treng det knapt vera fullstendige setningar.

Det synlege resultatet av fjernsynsarbeidet er ei nettsak Hilde og eg laga. Det er ein 5-på-gata-videosnutt om at tre av fire 60-åringar ynskjer å arbeide også etter at dei har gått av med pensjon. Vi fekk til og med kommentarar under saka, det var triveleg.

I går reiste heile gjengen på tur til Aasen-tunet i Ørsta. Eg let eitt bilete seie meir enn skikkeleg mange ord: