Om den nynorske vegen

Nye rutinar høyrer med når ein skifter arbeidsstad. Jobbstrekk er berre ei av dei nye rutinane eg har lagt meg til her i Dagsnytt.

Nytt år, ny by og ny redaksjon. Eg er nynorskpraktikant i Oslo.

Planen har vore å gjere dette i løpet av jula, slik vart det ikkje. Her er uansett fjernsynsakene eg laga i Førde i desember.

Bulletengdebuten er unnagjort. Fort gjort, og utan smerter.

Eit billeg cupgull, ein biskop som vil ha meir penger og ein palle på avvege.

Ein blogg om det å ikkje skrive blogg. Nokså paradoksalt i grunn.

Høyanger, høgfrekvens og helse er stikkord for den første veka i internpraksis

Førde spelte kvalifiseringskamp om opprykk til 2. divisjon på laurdag, og der var eg.

Torsdag kasta Simon og meg oss over ei fjernsynssak, mest utan å tenkje. Slik vert det nyhender av. 

Headsettet på, antenna til topps på den berbare radiosendaren, intervjuobjekta framfor meg, mikrofonen parat - det var tid for direktesending.

Desse beina legg bak seg ein maraton i veka. Eg fekk gå i lag med dei nokre timar.

Ein båttur utan om det vanlege på jomfruoppdraget som kameramann.

Første nettsak er publisert. Ho handlar om merkbare klimaendringar i norsk natur og ligg på yr.no.

Kvifor skifte til sommardekk på hausten, betyr mønsterdjupna noko, og er folk opptekne av kvaliteten på eigne dekk? Høyr saka og få svara.

Om ein hadde teke turen opp på loftet til NRK Sogn og Fjordane fredag kunne det vorte ei minneverdig oppleving.

Dei to første sakene er kringkasta - det er godt å vere i gong.

Våt fjelltur, forseinka bloggtekst og første postlistesak - alt dette og meir til om du les vidare.

Eg er ein gryterett. Ein språkleg gryterett med ingrediensar som ikkje høyrer heime i nynorskgryta.

Endeleg i gong, dette har eg venta på heilt sidan mai. No er eg her, og skal lære å verte dyktig, frodig og framfus nynorskbrukande journalist.